Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Γεωλογικές Μεταβολές – Δημιουργία




Ουρανός – Γη, δηλαδή ο ουρανός οντότητα – πνεύμα – αποίκιση στη γη, ονομάστηκε έτσι επειδή ήρθε από τον ουρανό. Δηλαδή προϋπήρχαν άνθρωποι και η Νήσος Γη είτο νησί ερημικό τόπος εξορίας με απόγονους Υβρίδια αυτών δηλαδή εμείς
Οι οντότητες δεν πεθαίνουν ποτέ, συνεχίζουν να υπάρχουν αλλά εμείς δεν τους βλέπουμε. Μας είχαν εγκαταλείψει λόγω του αθεϊσμού μας και τώρα ξανάρχονται – ήρθαν.
Ο Ερμής, ο Αίολος. Ο Άρης και έρχονται θορυβωδώς και οι υπόλοιποι ως φαινόμενα – οντότητες.
Κατά την πρώτη κατοίκηση της γης ήταν πολύ μικρότερη σε διάμετρο με μικρές λίμνες και τα περισσότερα βουνά σχεδόν 50 με 150 μέτρα ύψος με οροπέδια και πεδιάδες.
100 εκατομμύρια χρόνια αρχική κατοίκηση υπάρχει νότιο περιμετρικό τείχος Μολυκρείας (Δολοφονία Ησιόδου)
Όπως Θέατρο Μακύνειας (Πήγασος) – Παλιοβούνα – Τρίκορφο – Επάχτου – Τριπ – Κουτσογιαννέικα – Γαύρος.
Στα οροπέδια με την πάροδο των χρόνων και στις πεδιάδες υπήρξαν διαβρώσεις – ποτάμια.
Επί 40.000 χρόνια έχουμε μικρές τοπικές γεωλογικές μεταβολές.
Με την πλημμύρα του Νώε το 70.000 π.Χ.
Οι άνθρωποι κατοικούσαν στα οροπέδια καίγοντας το πρανές των βουνών για ορατότητα και βοσκοτόπια κατασκευάζοντας κάθετα αμυντικά κάστρα στα ρέματα και περιμετρικά. Απόδειξη ότι τα κάθετα κάστρα ήταν και αμυντικά και όχι πετρώματα, σώζεται μικρό κομμάτι αυτού Βόρεια του Θέρμου 15 χιλιόμετρα μέσα σε ρέμα.
Αργότερα με την άνοδο του πληθυσμού – πόλεμοι – αποικισμοί – μετοικισμοί.
Κατασκευάζοντας μεταξύ των στις ακροπόλεις – κορυφογραμμές περιμετρικά κάστρα. Κάθε οροσειρά σημερινή είναι παλαιά κατασκευή – περιμετρικά αμυντικά κάστρα και κάθε βουνό και κράτος.
Μόνο επί Ρωμαίων – Ελληνορωμαϊκή Αυτοκρατορίακατεβήκανε στις πεδιάδες παραθαλάσσια.
Ο πυρήνας – ηφαίστειο στο κέντρο της γης προσπαθεί πάντα να κάνει έκρηξη – διάλυση της γης γι’ αυτό η επιφάνειά της συμπεριφέρεται ως επιφάνεια βρασμένου νερού κατσαρόλας. Δηλαδή μία ήπειρος – βουνό ανεβαίνει και η άλλη κατεβαίνει. Συν τις διαβρώσεις – καθιζήσεις – διασπορά – περπάτημα χωμάτων.
Τώρα η Στερεά Ελλάδα αντίθετα κατεβαίνει – καταποντίζεται σε πολλαπλάσιο χρόνο, απ’ ότι ανεβήκαμε.
Συγκεκριμένα η Στερεά Ελλάδα – Πελοπόννησος ανέβηκαν 300 – 500 μέτρα ύψος, ενώ το βουνό το Ριγάνι είχε ανέβει έως 2.000 μέτρα και κατέβηκε απότομα πριν μερικά χρόνια 500 μέτρα παρασέρνοντας την κορυφογραμμή – Ακρωτήρι Εκκλησία της Παλαιοπαναγιάς με ρήγμα στο βουνό – Ρέμα στα Άνω Φραγκέικα.
Το Ρίο – Αντίρριο είναι ρήγμα – πεδιάδα μεταξύ των δύο βουνών Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου – ποτάμι με διάβρωση χωμάτων 300 μέτρων. Απόδειξη είναι τα Βουναλάκια – Νησιά στον Πλατανίτη, τα πετρώματα – αμμόχωμα ηλικίας 50 εκατομμυρίων χρόνων σύμφωνα με το Πανεπιστημιακό Συνέδριο στο Μοναστήρι της Σκάλας.
Πριν 2.000 χρόνια η θάλασσα ήτο πιο χαμηλή στο Ρίο – Αντίρριο κατά 2 μέτρα. Απόδειξη υπάρχει ανοιχτά της σημερινής κατασκήνωσης Ρίζας σε κοντινή απόσταση από την ξηρά κομμάτι πλακόστρωτου Ρωμαϊκού δρόμου – ανάχωμα μέσα στη θάλασσα προς το Κάστρο Αντιρρίου.
Κοντά στο Κάστρο του Ρίου μέσα στη θάλασσα υπάρχει το παράλληλο πρώην ποτάμι του Κορινθιακού, βάθους 120 μέτρων ενώ η θάλασσα και ο Πατραϊκός κόλπος είναι 40 με 60 μέτρα βάθος. Όταν είχε πλημμύρα έφτανε το νερό από την πλευρά του Αντιρρίου στη σημερινή διασταύρωση – Δρόμο.
Σταδιακές εποχές χιλιάδων χρόνων μεταξύ τους κατά περιόδους υπήρξανε λιμάνια – προβλήτες όπως:
Η σημερινή Καλυδώνα που το αναφέρουν ότι είναι θέατρο είναι σκαλοπάτια – προβλήτα – λιμανάκι, απόδειξη την κάτω πλευρά και το ανατολικό τειχίο.
Η αρχαία Πλευρώνα η σημερινή είσοδος από το δρόμο ήταν το πρώην λιμάνι Πλευρώνα με αμυντικό τείχος από τη δυτική πλευρά και ως κυματοθραύστης – φάρος και Συνεχόμενο δε δεύτερο λιμάνι την πίσω βόρεια πλευρά.
Στη Μακύνεια την ανατολική πλευρά στη σημερινή κατασκευή του δρόμου – Κρέμαση – Καταρράκτης όπως και στη δυτική πλευρά του Μολυκρείου παλιό Νεκροταφείο Αγίου Νικολάου Μολυκρείου ως Προβλήτα. Η οδός Θέρμου – Αφροξυλιάς, η Πλατεία Φαρμάκη, το Κεφαλόβρυσο – Λίμνη  Επάχτου, Χάνι Λόη, Ευπάλιο ως Λιμάνι με το Καστράκι – Κάστρο – Φυλάκιο και τα δύο αμυντικά κάθετα κάστρα την απέναντι πλευρά κορυφογραμμές από το Τρίκορφο κ.λ.π.
Υπήρξανε και άλλα λιμάνια – προβλήτες σε μεγαλύτερο ύψος όπως η σημερινή είσοδος χωριού Βελβίνας είτο και η είσοδος Λιμανιού.
Η ανατολική ντάπια – πύλη του Κάστρου Επάχτου με τον Πύργο Φυκτορίας – Δάδες – Επικοινωνία που υπήρχαν κάθε 25 χιλιόμετρα, το οποίο όμως έχει μεγάλη καθίζηση αλλά διατηρητέο τις σημερινές αποθήκες Συνεταιρισμού.
Ο Άγιος Βασίλειος Σκα – Βομβοκούς.
Τα λιμάνια Μολυκρείου – Άγιος Γεώργιος σημερινή τοποθεσία η Ανατολική πλευρά, η Δυτική πλευρά και το Λιμάνι της Χαλούλακας – Σκαλούλα.
Αρχαιότερο Κάστρο υπήρξε στην πρώτη μεγάλη αποίκιση – ακμή από Θέατρο Μακύνειας που είναι προβλήτα με αμυντικό δυτικό μικρό τείχος Κυματοθραύστη – Άγιος Αθανάσιος Ρίζας – περιμετρικά της Παλιοβούνας κατεβαίνει στον Εύηνο ανεβαίνει κορυφογραμμή προς Θέρμο και γυρίζει από πριν τον Πλάτανο.
Γέφυρα Κότσαλου με κάθετα αμυντικά τείχη Αριστερά και Δεξιά – Νεκρή Ζώνη – περιοδική κατοίκηση Καλλίπολις Ανατολικά η Μολυκρεία είτε περιοδικά όρια Λοκρόν Δυτικά.
Παλιόπυργος – Κουτσογιαννέικα – Καταφύγιο – Παλιοχωράκι οικισμός Τριπ –  Σκάλα – Αη Γιάννης Βομβοκούς – Άγιος Ηλίας, πρώην Ναός του Απόλλωνα από τον ήλιο στο Κάστρο Επάχτου.
Lepanto, Λεβάντε ανατολικός άνεμος σημείο του ορίζοντος ουδεμία σχέση με την σημερινή Ναύπακτο.
Απόδειξη τα προσφυγικά Ναυπάκτου του 1922 βρίσκονται διακόσια μέτρα βόρεια της κεντρικής Πλατείας Ναυπάκτου.
Όλο το περιμετρικό τείχος αυτό έχει πάθει σε σημεία βομβαρδισμούς – καθιζήσεις – διαβρώσεις – αποκομιδή της πέτρας για περιστασιακές κατασκευές.
Αξιοσημείωτο είναι το Κάστρο – Λιμάνι του Μολυκρείου – Αρχαίας Μολυκρείας ανατολικά του Αγίου Γεωργίου – Αγία Παρασκευή – Παλιό Χωριό Μολυκρείου Κεντρικό Εμπορικό – το δυτικό μικρό λιμανάκι - Προβλήτα της Μακριάς Ράχης με ράμπες εισόδου σχήματος V
Να υπάρχουν θεμέλια Ναού – Ακρόπολης 3-4ης προϊστορικής γενιάς.
Το Θέατρο της Μακύνειας που για μένα είναι προβλήτα ενώ 200 μέτρα βορειοδυτικά ήταν το πραγματικό λιμάνι της Μακύνειας που σώζεται Μερικός Τείχος
Ανεβαίνοντας τη Στερεά Ελλάδα 300 μέτρα κατέβαινε η θάλασσα.
Τη βορειοδυτική πλευρά της Παλιοβούνας σώζεται Μικρό Λιμάνι ίδιο με της Επάχτου σε διάμετρο με δεκαπλάσιο ύψος περιμετρικά και με μικρό κομματάκι οχύρωσης, στη βόρεια πλευρά με συνεχόμενο μικρό διπλό Κάστρο – Φυλάκιο στο ίδιο υψόμετρο.
Χαμηλά στη θάλασσα – ακρωτήρι νοτιοδυτικά της Παλιοβούνας υπάρχει υπόγεια σπηλιά με θερμά λουτρά Ρωμαϊκά λεηλατημένη από αρχαιοκάπηλους.
Υπάρχει και δεύτερο μικρό λιμάνι με το αναφερόμενο στο Περιμετρικό Κάστρο Ριγανίου στο ίδιο υψόμετρο.
Η Βαράσοβα ήτο πολλαπλάσια μεγαλύτερη με τον Πόλεμο των Ατλάντων μεταξύ τους καταστράφηκε έμεινε απλώς δείγμα αυτής. Βάρη – Νόβα – Πύργος των Θεών. Το περιμετρικό ανατολικό και βόρειο αμυντικό τείχος σώζεται όπως και το Φυλάκιο – στρατιωτικό στη βόρεια δυτική πλευρά άνωθεν της σημερινής τοποθεσίας Βρύσης στο Περιθώρι.
Η Παλιοβούνα με την Ακρόπολη στην κορυφή – νότια πλευρά. Κατοίκηση υπήρξε στο βόρειο πλάτωμα – κορυφής.
Τα περιμετρικά τείχη δύο χαμηλότερα περιμετρικά Ανατολικά συνεχίζει έως Αρχαία Μολυκρεία και Δυτικά έως Θέρμου με περιστασιακούς πολιτισμούς κατοίκησης – διοίκησης.
Χαμηλότερα υπάρχουν απομεινάρια περιμετρικά καστρόσπιτα.
Η Γαυρολίμνη – Γαύρος – Λίμνη – Χάλκεια – Χαλκάδες – Δέστρα καραβιών υπήρξε λίμνη τις τελευταίες περιόδους. Η αρχική περίοδος όμως πριν υποστεί 300 μέτρα διάβρωση ήτο πεδιάδα.
Με την Ακρόπολη του Λιμανιού του 200 μέτρα Ανατολικά από την σημερινή διασταύρωση της Άνω Βασιλικής.
Είχε δε ΔΥΟ αμυντικά τείχη λόγω των συγκρούσεων του Βασιλείου της Παλιοβούνας και της Βαράσοβας που φτάνουν μέχρι κορυφογραμμή στο Κουτσοχέρι ιδιαίτερα ορατό από την διασταύρωση της Άνω Βασιλικής.
Υπάρχει και κομμάτι Κάστρου πλάτους 13 μέτρων που έχει υποστεί καθίζηση – βομβαρδισμό – χτύπημα από τσουνάμι στη θέση Σπαστήρα Παλιοβούνας στην Μεγάλη Πλημμύρα.
Στον Εύηνο Ποταμό στην έξοδο του Τρικόρφου ήτο πάντα και δυτική έξοδος της Επάχτου – Όρια Λοκρόν – Όρια Δωριέων της Θήβας – περιοδικές κατοικήσεις με τα ελεγχόμενα λιμάνια Χάνι Μπανιά και Πόρου. Η πρώτη έξοδος ποταμού Ευήνου ήτο στο Καλαμάκι Παλιοβούνας κατόπιν στο χωριό Χάνια και τα τελευταία χρόνια στην σημερινή έξοδο Καλυδώνας.
Ο Πόρος – Πήνη – Πύλη η αρχική δημιουργία ήτο οροπέδιο και ως Ναύσταθμος. Μετά από πόλεμο όμως καταστράφηκε και παρέμενε ως ελεγχόμενη λίμνη. Με Καστράκι Φυλάκιο – Πιτσινέικων με τα απέναντι κάθετες κορυφογραμμές – κάστρα της βουνοκορφής Ανάληψης ως αμυντικά κάστρα, φυλάκιο της Λίμνης.
Στην κορυφή της Βελβίνας ο Ναός του Αγίου Ηλία ήτο πριν ως τοποθεσία 50 μέτρα δυτικά τα τελευταία χρόνια προγενέστερα 100 μέτρα νότια.
Ο ναός του Ποσειδώνα ο ονομαζόμενος σήμερα επιφυλάσσομαι ότι είναι ναός του Απόλλωνα εγκαταλελειμμένος – καταστρεμμένος του 300 π.Χ. ενώ υπάρχει θεωρούμενο πηγάδι νότια διακόσια μέτρα του Ναού. Ο αναφερόμενος Ναός έγινε η πρώτη επίσημη εκσκαφή το 1922 – 1925 με την επίβλεψη Άγγλου Αρχαιολόγου επί δύο χρόνια και για να μην «ενοχλούνται» οι εργάτες, η τοπική κοινωνία και το ελληνικό κράτος με τα υπόγεια ευρήματα συνέχισαν μόνοι τους.
Επαναλήφθηκαν οι ανασκαφές το 2011 με μερική μυστικότητα των απόκρυφων αποτελεσμάτων.
Ήτο η κατάλληλη χρονική περίοδο που είχε δημιουργηθεί στέλνοντας την Ελλάδα δήθεν για χαμένες πατρίδες – Μικρά Ασία – για να μπορούν να λεηλατούν ως βάρβαροι τους αρχαίους Ναούς της πατρίδος μας. 
Το 1964 ίσως Νοέμβριο μήνα με ελικόπτερα αφαιρέσαν τις περιμετρικές πέτρες του Ναού του Ποσειδώνα. Ήτο συμπαγής πέτρα 50 x 50 x 70 εκατοστά μήκος. Οι ίδιες πέτρες ιδίας περιόδου υπάρχουν στο άγαλμα της Χερώνιας το 300 π.Χ.
Υπάρχει συνεχόμενο κάστρο κορυφογραμμή προς βόρεια 500 μέτρων.
Περιμετρικά υπολείμματα – Κυκλώπεια –Αρχικής Κατοίκησης – Περιμετρικού Κάστρου ιδιαίτερα ανατολικά και δυτικά. 
Ο Αγραπιδόκαμπος, το χωριό που γεννήθηκα ή το οροπέδιο και κατοικούσαν η Διοίκηση της Αρχαίας Μολυκρείας που είχαν σαπίσει στην εξουσία πνευματικά, οικονομικά – βαρβαρότητα που η Θεία Νέμεση τους καταπόντισε.
Όπως η Ακρόπολη των Αθηνών με την εγκατάλειψη πλέον της θεάς Αθηνάς από την δική μας βαρβαρότητα – αμάθεια θα ξανααναλάβει πάλι την πόλη ο Ποσειδώνας καταλήγοντας πάλι όπως προϋπήρχε σε Βατραχονήσι – Ποντικονήσι – Ακρόπολη – Ναός.            
Ναύπακτος η σημερινή ονομάσθηκε ξανά απ’ το 1945 και μετά  Έπαχτος επί της ακτής για δυο χιλιάδες χρόνια και πάντα ήταν στρατόπεδο. Σύμφωνα με τις προσφυγικές κατοικίες το 1922 200 μέτρα βόρεια από το κέντρο της Πλατείας.
Ενώ  Ναυ και Πήγνυμι  των Δωριέων ήτο βόρεια του Παρνασσού – Δώρος γιος του Δευκαλίωνα – Λευκαλίωνα – Οντότητα – Παρνασσός.
Το κάθετο κάστρο στην αποθήκη συνεταιρισμού βομβαρδισμένο με λέιζερ έγινε την προτελευταία εποχή ο Πόλεμος των Ατλάντων.
Το Ριγάνι βουνό είχε στην κορυφή Ακρόπολη με περιμετρικά κάστρα όπως Πιτσινέικα – Αφροξυλιά – Κάστρο Επάχτου στην πλατεία που γυρίζουν τα αυτοκίνητα – στο τέλος των σπιτιών της Βαρναράχης – Άγιος Βασίλειος – Μοναστήρι Βομβοκούς – Σκάλα. Το επόμενο διάζωμα κάστρου είναι λίγο ψηλότερα και το επόμενο στο χωριό Λεύκα. Από δυτικής πλευράς της Βομβοκούς έχει δύο περισσότερα διαζώματα κάστρων. Η περιοδική κατοίκηση υπήρξε στο σημερινό χωριό Ριγάνι την πάνω πλευρά ανατολικά στο εξωκκλήσι Άγιος Ηλίας.
Το Αντίρριο είναι τοπική ονομασία – στρατιωτικά φυλάκια για τη διέλευση λόγω στενού περάσματος αντί – Ρίου – ποτάμι και συνεχίζει να παραμένει να πληρώνεις φόρο για να περάσεις με περιοδικά κάστρα κατά εποχής.
Το Μεσολόγγι ήτο αποικιακό κάστρο των Εγγλέζων τα τελευταία χρόνια για πρόσβαση από τα Ιόνια νησιά αποικιοκρατικό εξ ου και οι 5 Πρωθυπουργοί με ηγέτες της αντίστοιχης επαναλαμβανόμενης πτώχευσης της Ελλάδος – Ηγέτες της Δύσης και της Αμάθειας.

Κατατέθηκε μέρος αυτού ΛΣΤ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων αρ. πρωτ. 2977/11-5-2012 Μεσολόγγι    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου